تبلیغات
اللهم عجل لولیک الفرج و سهل مخرجه - مطالب شهریور 1395

ریشه دعوای دولت و سپاه پیرامون پول شویی

نویسنده : MohoMo سه شنبه 16 شهریور 1395 17:30  •    ارسال شده در: اخبار

این روزها همه اصولگرایان در ایران دربارهFATF حرف می زنند، آن را بدتر از برجام می دانند، هشدار می دهند کاپیتولاسیون دیگری در راه است،‌ دولت حسن روحانی را متهم به خیانت می کنند،‌ آن را غیرشرعی می دانند و از دیوان عدالت اداری،‌ مجلس، دادستانی، شورای عالی امنیت ملی و ... درخواست ورود برای توقف توافق با FATF را می کنند، تهدید به تحصن در جلوی مجلس کرده اند و .... قصه چیست؟

FATF مخففAction Task Force on money laundering financial است. یک سازمان مهم که سیاست های استاندارد پولی و بانکی را تعیین می کنند و به «کارگروه اقدام مالی» هم مشهور است. اکنون ۱۹۲ کشور جهان به صورت مستقیم و یا غیرمستیم با این سازمان در تماس هستند و این سازمان به توصیه و اجرای اقدامات مالی برای مقابله با پولشویی و تامین منابع مالی تروریسم مشغول است.

از سال ۱۳۸۶ دولت ایران متهم شد در عملیات های پولشویی و تامین مالی گروه های ترویستی نقش دارد و در فهرست سیاه این سازمان قرار گرفت. قرار گرفتن در فهرست سیاه به ایجاد محدودیت های گسترده برای تبادلات بانکی منجر می شود. سال ۸۶ ایران، کره شمالی و کوبا در فهرست سیاه بودند. الان کره شمالی و ایران هستند.

دولت اول محمود احمدی نژاد برای حذف ایران از فهرست سیاه اقدامات متنوعی انجام داد. چند مقام بانک مرکزی زمستان ۸۶ در پاریس یا یک مقام وزارت خزانه داری آمریکا دیدار کردند و کوشیدند در پشت پرده مسئله را حل کنند. افشای مذاکرات با جنجال همراه شد و فایده ای هم نداشت. همان سال، دولت احمدی نژاد قانون مبارزه با پولشویی را مصوب کرد و شورای عالی مبارزه با پولشویی هم در ایران تشکیل شد. سال ۸۸ هم آیین نامه اجرایی این قانون تصویب شد. آنها امیدوار بودند مجموعه این اقدامات کمکی به حل مشکل کند ولی بیهوده بود، چون تفسیر و مصادیق طرفین درباره پولشویی و تروریسم خیلی متفاوت بود. دولت احمدی نژاد در نهایت کارگروه اقدام مالی را نامرد و سیاسی کار خواند.

در دولت روحانی تلاش های مشابه ای صورت گرفت و علاوه بر لابی های گسترده خارجی، دی ماه ۹۴ مجلس ایران در همکاری با دولت، قانون مبارزه با تامین مالی تروریسم را که از سال ۹۰ معطل مانده بود، تصویب کرد. دولت همچنین امیدوار بود تحت تاثیر فضای پس از برجام، غربی ها چراغ سبز نشان دهند و همکاری بیشتری کنند و تصویب این قانون را هم به عنوان نشانه اراده ایران برای رفع معضل پولشویی تلقی کنند ولی تیرها به سنگ خورد و اسفند ۹۴ کارگروه اقدام مالی اعلام کرد ایران کماکان در لیست سیاه است ولی با یک تغییر مهم. کارگروه یک سال محدودیت های مالی علیه ایران را به حالت تعلیق درآورد تا ایران استانداردهای لازم را اعمال کند. بنابراین ایران تا اسفند ۹۵ فرصت دارد که خودش را از لیست سیاه بکشد بیرون. دولت ایران از تیرماه یک برنامه اقدام با این سازمان امضا کرده تا بتواند مشکلات موجود را حل کند. این تفاهم محرمانه مانده و اکنون دعوا درباره آن در جریان است.

در قانون مبارزه با تامین مالی تروریسم که به تصویب مجلس ایران رسیده، گروه های آزادی بخش که علیه سلطه و اشغال خارجی می جنگند، مصداق تروریسم توصیف نشده اند. در واقع ایران گروهی مانند حزب الله لبنان را گروه تروریستی نمی داند ولی این توصیف را کشورهای غربی و کارگروه اقدام مالی قبول ندارند. یک گام برای حل مشکل می تواند اصلاح این مواد در قانون مبارزه با تامین مالی تروریسم باشد. کاری که باید مجلس انجام دهد و از عهده دولت خارج است. در عین حال، مخالفان دولت هم می گویند اصلاح این قانون به نحوی که دل کارگروه را به دست آورد،‌ یعنی چیدن پر و بال همه گروه های مقاومت و ابزارهای قدرت ایران در منطقه.

مشکل دیگر چیست؟ در پیوست برجام یک فهرست از اشخاص حقیقی و حقوقی وجود دارد که اغلب وابسته به سپاه هستند. این افراد و شرکت ها کماکان به دلیل تحریم های مرتبط با مسائل حقوق بشری و تروریسم در فهرست تحریم ها هستند. مبادلات بانک های ایرانی با آنها یعنی مشارکت در پروسه پولشویی و تامین مالی تروریسم و بر جای ماندن مشکلات سابق.

حل مشکل از آن نظر اهمیت دارد که بحران و بن بست تبادلات مالی و بانکی کمر برجام را شکسته است. دولت روحانی اکنون کاملا واقف است که عدم تبادلات بانکی یعنی به حداقل رساندن پیامدهای مثبت برجام، یک هشدار خطرناک در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ۹۶. بانک های بزرگ خارجی از ترس درگیرشدن با مسائل پولشویی و تروریسم با شبکه بانکی و دولت ایران همکاری نمی کنند، چون می دانند تحریم های مرتبط با این حوزه ها برقرار است و دولت آمریکا آماده است که آنها را شکار کند و جریمه های سنگین برایشان بنویسد. بنابراین ایران باید مشکل را از داخل کشور حل کند.

ظاهرا از نظر داخلی مشکل مهمی برای سپاه وجود ندارد. ولی الله سیف، رییس کل بانک مرکزی ایران دیروز نامه نوشته به همه بانک ها که در داخل کشور هیچ محدودیت همکاری نباید مستند به تحریم های غربی شود. از سوی دیگر، نهادهای وابسته به سپاه کماکان در فهرست تحریم هستند و حتی اگر بانک های داخلی بخواهند با آنها همکاری کنند،‌ بانک ها و شرکت های خارجی حاضر به همکاری نیستند و اساسا امکان عملی همکاری وجود ندارد. همچنین روشن است که ایران اگر بخواهد به حزب الله لبنان یا انصارالله یمن کمک کند، از طریق شبکه بانکی بین المللی کمک نمی کند و روش های خاص خودش را دارد و امضاشدن این قانون نمی تواند تاثیر مهمی در روند کمک های ایران به گروه های تحت تسلطش در عراق، سوریه، یمن و لبنان داشته باشد. نکته دیگر اینکه ممکن است مقام های سپاه در تبلیغات رسانه ای و سیاسی به تامین مالی حزب الله لبنان افتخار کنند و آن را نماد مبارزه های آزادی بخش در جهان بدانند ولی به خوبی می دانند که در اسناد بانکی و مالی نمی توانند درباره چنین افتخاراتی توضیح بدهند و فهرست افتخار بنویسند. دست آخر اینکه اکنون اینطور نیست که دولت روحانی همراه یا شریک سپاه در کمک به گروه های شبه نظامی وابسته به ایران نباشد، نهایت اینکه کانال های عمده ارتباطی با این گروه ها، بر عهده سپاه و ابزارهای مهمش مثل سپاه قدس و قرارگاه خاتم و شرکت های وابسته است. با وجود چنین واقعیت هایی چرا اصولگرایان و رسانه های نزدیک به سپاه اینقدر جنجال می کنند؟

نکته اول اینکه پذیرش عملی این توافق طبق استانداردهای بین المللی، بر اتهامات مطرح درباره مشارکت آنها در پولشویی و تامین منابع مالی گروه هایی که تروریستی شناخته می شوند، صحه می گذارد. نوعی هم نوایی و یا حداقل سکوت درباره تروریست خواندن برخی گروه های تحت حمایت ایران هم تعبیر می شود. این امر می تواند تبعات درازمدت داشته باشد. همچنین اگر دولت موفق شود با FATF توافق کند، سپاه ناچار است برای حل تحریم ها و مشکلات مالی صرفا از طریق سیستم خودش عمل کند و یا به دور زدن تحریم ها مشغول شود و این بار دولت و سیستم بانکی دولتی و خصوصی هزینه اش را نمی پردازند، باید از جیب خودش بپردازد. دولت روحانی همچنین واقف است سپاه تغییری در رویکردهای حقوق بشر یا حمایتش از گروه های شبه نظامی منطقه نمی دهد که امیدواری برای حل تحریم های مرتبط با این دو حوزه داشته باشد، پس می خواهد راهش را حداقل در ظاهر جدا کند. الگوی پیشنهادی دولت در این زمینه مثل آزمایش های موشکی است. آنها به سپاه می گفتند آزمایش کن ولی علنی اش نکن و از تبلیغات رسانه ای بپرهیز. اکنون هم می گویند معامله کن، شبکه اقتصادی ات را داشته باش و به گروه های شبه نظامی و مقاومت و ... کمک کن ولی پایت را از شبکه بانکی که قرار است در شبکه جهانی بانکی ادغام شود، بکش بیرون. یک جور دور زدن صورت مسئله است.

به طور طبیعی در چنین شرایطی، شرکت های وابسته سپاه در فضای پس از برجام، علاوه بر اینکه کماکان به عنوان یک شرکت با هویت اقتصادی خدشه دار و نامطمئن شناخته می شوند، در رقابت های اقتصادی دچار مشکل جدی می شوند و سهم شان از کیک های احتمالی به حداقل می رسد. شرکتی که بانک های داخلی هم برایش مبادله ارز نمی کنند، نمی تواند حتی پشت میز معامله بنشیند و باید برود پشت یک شرکت دیگر قایم شود و همه اینها یعنی سود کمتر و پردردسرتر.

نکته دوم اینکه اگر دولت روحانی حتی در زمینه تروریسم با غربی ها موافق نباشند، خیلی خوب می داند حجم عظیم پولشویی در بانک های کشور در جریان است، مثل پول مواد مخدر و قاچاق. فرض کنیم که سپاه به طور مستقیم در این فرایندها نقش نداشته باشد ولی «برادران قاچاقچی» که رگ و ریشه ای در سپاه داشته و از سردار به تاجر تغییر وضعیت داده اند، همه جا هستند. آنها به سادگی حاضر نیستند این منابع و منافع را از دست بدهند و هر کارشکنی که لازم باشد در این مسیر انجام می دهند، به اسم سپاه و یا نظام.

نکته مهم تر اما به چالش بزرگ این روزهای سیاست و اقتصاد ایران باز می گردد. دولت روحانی و حتی برخی اصولگرایان مدافع و مروج تعیین تکلیف نسبت سپاه با اقتصاد ایران هستند. نظامی شدن اقتصاد ایران به اندازه کافی دست و پاگیر و خسارت زا بوده و تلاش های گسترده ولی نه چندان قدرتمندی برای محدودکردن دامنه دخالت و مانور آنها در اقتصاد در جریان است. دعوای کنونی بازتاب هایی از این دعوای بزرگ است. اگر دولت ایران بتواند قوانین مربوطه را اصلاح کند و دست سپاه را در سیستم بانکی داخلی محدود کند و مانع از تبعات منفی حضور اقتصادی اش در مراودات اقتصادی بین المللی شود، تا حدودی به هدف خودش نزدیک شده و حداقل یک گام رو به جلو برداشته است. این رویکرد یعنی فشار دادن گلوی سپاه و واکنش سپاه هم فشار دادن گلوی همه است.

سپاه و مخالفان دولت روحانی البته دلایل دیگری هم دارند. می گویند دولت در جریان تفاهم با FATF قصد دارد اطلاعات مالی مهم کشور را با امنیت ایران گره خورده، به سازمانی بدهد که تحت تسلط غرب است. همچنین هشدار می دهند که دست ایران برای تامین گروه های مقاومت بسته می شود و این طرح برای مهار منطقه ای ایران تدارک دیده شده است. انتقاد می کنند که تحریم نهادهای انقلابی مانند سپاه توسط بانک های داخلی، غربی ها را در فشار بر این نهادها جسورتر می کند و ... دولت روحانی توضیح داده که مصادیق تروریسم را خودمان انتخاب می کنیم. وزیر اقتصاد مثال هم زده و گفته اکنون ایران در حال همکاری با سازمان پولشویی روسیه درباره داعش است. رئیس کل بانک مرکزی هم گفته بحث تبادل اطلاعات در کار نیست و در مواردی که مطرح باشد، ایران حق انتخاب دارد ولی مخالفان می گویند این موارد خوش خیالی است و ایران اگر به تعهدات کلی تن داد، باید پیامدهایش را بپذیرد، مثل برجام. آنها خواستار لغو کل توافق دولت با FATF هستند.

در طول یک ماه اخیر آنها موفق شده اند با فشارهای گسترده موضوع را به شورای عالی امنیت ملی بکشانند، نمایندگان نزدیک به سپاه مرتب در حال تذکر به حسن روحانی و سوال از وزرایش مشغول هستند و تهدید به ورود مجلس کرده اند. این روزها که شورای عالی امنیت ملی هم درگیر این پروژه است،‌ مخالفان دولت مرتب بنزین روی آتش می ریزند که در نهایت نان دلخواه خودشان از تنور بیرون بیاید. امیدواری شان هم کم نیست. در بحث قراردادهای جدید نفتی موسوم به IPC شبیه همین جنجال را راه انداختند و بیش از یک و نیم سال است که این قرارداد در دفتر خامنه ای و هیات دولت و راهروهای مجلس معطل مانده است. آن هم مثل TAFT از اسناد مهم پسابرجامی محسوب می شود که مخالفان دولت نمی خواهند به نتیجه برسد. آنها خیلی خوب می دانند که برجام یک بستر را فراهم کرد و موفقیت در این بستر نیازمند کارهای تکمیلی در زمینه مالی،‌ نفتی، مسائل منطقه ای و سایر گزینه های روی میز است. با این حال آنها هم گزینه های روی میز خودشان را دارند. اگر از منظر یک فعال اصلاح طلب، حامی دولت و یا فعال اقتصادی بخش خصوصی به ماجرا نگاه کنید، رفتار سپاه می تواند شما را عصبانی تر از همیشه کند و به دامنه نومیدی هایتان از برجام افزوده شود و اگر از منظر یک فعال حزب اللهی، اصولگرای دلواپس و یا فعال اقتصادی وابسته به سپاه به ماجرا نگاه کنید، رفتار دولت می تواند شما را نگران تر از همیشه کند و بدبینی بیشتری نسبت به دولت داشته باشید. مولفه های اصلی دعوا در اقتصاد و سیاست ایران همین ها هستند: خشم و نومیدی علیه نگرانی و شک.



برچسب ها: Fatf ، Mrmohomo ، محمدحسین محمدی ، Iranwire.com ، رضا حقیقت نژاد ، سپاه ، دولت ،
آخرین ویرایش: - -

بررسی ابونتو 16.04(نوشته شده توسط زومیت)

نویسنده : MohoMo شنبه 6 شهریور 1395 01:44  •    ارسال شده در: آموزش های اوبونتو مقاله

زومیت/ به گفته‌ی بسیاری از صاحب نظرها در میان دنیایی از سیستم عامل‌های مبتنی بر گنو/لینوکس اوبونتو پیشتاز است، علی‌الخصوص در میان کاربران خانگی. ۱۲ سال پیش کنونیکال لندنی اولین نسخه از این سیستم عامل را منتشر کرد و تا به امروز هر ۶ ماه نسخه‌ی جدیدی از اوبونتو ارائه می‌شود.



در سال ۲۰۰۴ سیستم‌عاملی با ایده‌ای زیبا به دنیا معرفی شد، در زبان محلی آفریقای جنوبی اوبونتو به معنای غمخواری و انسانیت است، با این نام و نمادی از سه انسان با رنگ‌های مختلف که دست‌های یکدیگر را گرفته‌اند از همان ابتدا اوبونتو سر و صدای زیادی به پا کرد.



هر نسخه از این سیستم‌عامل با نام حیوانی واقعی یا اساطیری منتشر می‌شود؛ آخرین نسخه‌ی پایدار در زمان نگارش این متن Xenial Xerus یا به فارسی موش‌خرمای مهمان نواز لقب گرفته است. هر سه نسخه در میان از اوبونتو با پشتیبانی بلند مدت معرفی می‌شود؛ 16,04 آخرین نسخه‌ی LTS اوبونتو است که پس از یک سال و نیم منتشر شده و تا سال ۲۰۲۱ پشتیبانی خواهد شد.



گنو/لینوکس
با ورود به دنیای نرم افزارهای آزاد باید پیش‌فرض های قبلی خود را از دنیای کامپیوتر با سیستم عامل و نرم افزارهای تجاری فراموش کنید. اکثر توزیع‌های گنو/لینوکس بر پایه‌ی لایسنس GPL توسعه یافته و جزئی از خانواده‌ی نرم افزارهای آزاد محسوب می‌شوند. این آزادی نه تنها به معنای مجانی بودن آن‌ها بلکه به این معناست که توسعه دهنده نباید و نمی‌تواند خواسته‌های خود را به کاربران تحمیل کند، پس به زبان دیگر کاربر می‌تواند سیستم عاملی آنگونه که دوست دارد داشته باشد. اما کاربر نهایی تا چه حد باید به شخصی سازی سیستم عامل بپردازد و آیا همه‌ی کاربران می‌خواهند چنین کاری انجام دهند. در اینجا پای سطوح مختلف کاربر به میان می‌آید. بسیار شنیده‌‌ایم که گنو/لینوکس برای حرفه‌ای‌ها است، در واقع گنو/لینوکس بهشت حرفه‌ای‌ها است؛ حرفه‌ای‌ترها با استفاده از هسته‌ی لینوکس و محموعه نرم افزارهای GNU نسخه‌های اختصاصی از سیستم عامل گنو/لینوکس را توسعه می‌دهند و برای استفاده‌های اختصاصی یا عمومی از آن استفاده می‌کنند.



ممکن است گروهی از هم‌دانشگاهی‌ها، شرکتی خاص یا گروهی دولتی ویرایش اختصاصی از سیستم‌عامل را نیاز داشته باشد، همانگونه که چندین ویرایش از گنو/لینوکس‌های ایرانی نیز منتشر شده است. پس اگر شما علم آن را داشته باشید و جزو حرفه‌ای‌ترها به حساب بیایید می‌توانید سیستم عاملی مخصوص به خود را بر این پایه توسعه دهید. اما در سطح بعد کاربران نیمه حرفه‌ای قرار دارند، افرادی که دانش نسبتاً مناسبی از دنیای نرم افزار دارند و با زیرساخت‌های سیستم عامل آشنایی دارند از نسخه‌هایی بدون رابط کاربری پیش فرض مانند آرش استفاده می‌کنند و به میل خود قسمت‌های مورد نیاز را بر روی آن می‌چینند تا سیستم‌عاملی مطابق بر نیازهای خود داشته باشند. اما در درجه‌ی سوم عموم کاربران هستند. در این دسته از حرفه‌ای‌ترها تا کاربران آماتور قرار دارند، آن‌ها علاقه، علم و یا زمان و حوصله‌ی دستکاری زیاد و چیدن قسمت‌های مختلف و برطرف کردن نقص‌ها و یا وابستگی‌های پیچیده را ندارند و هدف اوبونتو این دسته از کاربران است.



در واقع رمز موفقیت اوبونتو همین است که توانسته در کنار میز کار کارا و اختصاصی خود باقی نرم‌افزارها و وابستگی‌های میان آن‌ها را به بهترین شکل در کنار یکدیگر قرار دهد تا تجربه‌ی خوبی را برای کاربر نهایی فراهم کند، آن چیزی که تجربه نشان داده در نهایت بهترین حرفه‌ای‌ها هم نتوانسته‌اند به آن برسند. علاوه بر آن اوبونتو در حد امکان چیزی را به کاربر تحمیل نمی‌کند، با هر سطح سواد کامپیوتری می‌توانید شخصی سازی های مورد نظر خود را بر روی آن اعمال کنید، میز کار مورد علاقه‌ی خود را نصب کنید، نرم افزارهای پیش فرض را تغییر دهید و آنگونه که دوست دارید سیستم‌عامل خود را پیکربندی کنید، چیزی که در هیچ سیستم عامل تجاریی وجود ندارد.



نصب و راه اندازی
برای نصب اوبونتو کافی است فایل iso. آخرین نسخه از این سیستم عامل را از وب‌سایت آن دریافت کرده بر روی DVD رایت کرده یا به وسیله‌ی یکی از چندین نرم افزار موجود فلش دیسک قابل بوت آن را ساخته و کامپیوتر خود را با آن بوت کنید. یکی از قابلیت‌های فوق العاده کاربردی این سیستم عامل امکان استفاده بدون نصب است، پس فقط با قراردادن دیسک و بدون اینکه تغییری در هارد دیسک شما روی دهد می‌توانید اوبونتو را امتحان کنید، اگر سیستم عامل پیشین شما دچار اشکال شده می‌توانید به فایل‌های درون هارد درایو خود دسترسی پیدا کنید، هارد خود را پارتیشن بندی کنید یا به اینترنت گردی بپردازید و یا هرکار دیگری که دوست داشته باشید. اما تجربه‌ی اصلی با نصب اوبونتو شروع می‌شود؛ اوبونتو سیستم عاملی سبک و کم حجم است، برای کاربری عادی یک پارتیشن ۲۰ گیگابایتی با فرمت ext4 و پارتیشن ۵ گیگابایتی با فرمت swap برای کمک به رم که از قبل آماده کرده بودیم کافی است. نصب اوبونتو با چند بار کلیک بر روی next و دادن مشخصات شخصی کامل می‌شود؛ پس از ریستارت کامپیوتر اگر از قبل ویندوز یا مک بر روی سیستم نصب باشد از میان آن‌ها اوبونتو را انتخاب کرده و وارد میز کار متفاوت این سیستم‌عامل خواهید شد.



Xenial Xerus از کرنل 4.4 لینوکس استفاده می‌کند، این کرنل پیشرفته اکثر سخت‌افزارها را به خوبی می‌شناسد و بدون نیاز به هیچ درایور اضافی کار می‌کند، در اوبونتو احتیاج به نصب سنتی درایورها نیست، همه چیز از ابتدا به خوبی کار می‌کند مگر آنکه سخت‌افزاری داشته باشید که درایور آن به صورت متن باز منتشر نشده باشد و یا با مهندسی معکوس درایور کارایی برای آن‌ها ساخته نشده باشد مانند درایورهای کارت‌های گرافیکی nvidia و ATI که برای راه اندازی آن‌ها می‌بایست از طریق additional drivers اقدام کرده و درایور غیر آزاد را انتخاب کنید.



اوبونتو نیز مانند دیگر سیستم عامل‌های گنو/لینوکس کاملاً وابسته به اینترنت است. پس از نصب هر سیستم عاملی اولین کاری که باید انجام شود به‌روزرسانی آن است. آپدیت در اوبونتو از چند طریق می‌تواند انجام شود، اولین راه راهکار گرافیکی اوبونتو یعنی به روزرسانی توسط استور است. کافی است نرم افزار store را اجرا کرده و سیستم عامل را آپدیت کنید، اما راه دیگر که به نظر ما راه زیباتری است استفاده از دستورات خط فرمان است. بسیاری از کاربران سیستم عامل‌های دیگر با دستورات خط فرمان ناآشنا هستند و شاید از استفاده از آن می‌ترسند. در واقع اگر نخواهید از ترمینال استفاده کنید مجبور به استفاده از آن نخواهید شد اما اگر بخواهید لذت زیادی را از این کار خواهید برد، پس دستوراتی که در ادامه خواهید دید فقط برای آن‌ها است که دوست دارند این کار را تجربه کنند.



ترمینال دستورات زیادی دارد اما فقط برخی از آن‌ها کاربرد زیادی دارند مانند همین دستورات مربوط به نصب و به به‌روزرسانی. برای به روز رسانی لازم است ابتدا لیست نرم افزارهای موجود در سرورهای ایران اوبونتو را به روز رسانی کنید.



Sudo apt-get update



این دستور از سه بخش تشکیل شده، ابتدا دستور sudo به معنی اجازه‌ی دسترسی به ریشه‌ی سیستم عامل است، لینوکس برای حفظ امنیت در حالت عادی امکان دسترسی به فایل‌های سیستمی را به نرم افزارها نمی‌دهد و تغییر در لیست منابع نرم افزاری احتیاج به دسترسی root دارد.



دستور دوم نام سرویسی است که می‌خواهیم وظیفه‌ای را به آن محول کنیم. Apt-get سرویسی است که نرم افزارها را گرفته و نصب می‌کند



و دستور سوم یعنی update که نیازی به توضیح ندارد.



پس از فشار دکمه‌ی اینتر می‌توانید مراحل انجام کار را به تفصیل ببینید، پس از به روز رسانی لیست نرم افزارها دستور به‌روزرسانی سیستم را صادر می‌کنیم، برای این کار کافی است در ترمینال وارد کنیم.



Sudo apt-get dist-upgrade



با این دستور کلیه‌ی منابع سیستم‌عامل منجمله کرنل و نرم افزارها کاملاً به‌روزرسانی را دریافت خواهند کرد.



همانگونه که مشاهده می‌کنید دستورات ساختار ساده‌ای دارند و به همین ترتیب می‌توانید نرم افزارهای مورد نیازتان را نیز نصب کنید به عنوان مثال برای نصب مرورگر کرومیوم و ادیتور تصویر gimp کافی است دستور زیر را وارد کنیم.



sudo apt-get install chromium-browser gimp



بسیاری از نرم افزارها احتیاج به وابستگی‌هایی دارند به عنوان مثال نرم افزارهایی که به زبان جاوا نوشته شده اند، apt-get تمام این وابستگی‌ها را شناسایی می‌کند و به صورت اتوماتیک آن‌ها را دریافت می‌کند پس نگرانی از این خاطر نداشته باشید.



رابط کاربری
اگر در هنگام نصب کشورمان ایران را انتخاب کرده باشید متوجه می‌شوید که به صورت خودکار زبان فارسی به کیبوردها اضافه شده و تقویم سیستم با زبان فارسی به نمایش درآمده است؛ خوشبختانه کنونیکال کاربران ایرانی را تحریم نکرده و حتی چند سرور مخازن نرم افزاری اوبونتو در خاک کشور قرار دارند که سرعت بالایی را به کاربران داخلی ارائه می‌دهند. میز کار اوبونتو unity نام دارد، با فشار دادن دکمه‌ی ویندوز از کیبورد یا انتخاب بالاترین گزینه بر روی داک سمت چپ بک‌گراند مات شده و صفحه‌ای ظاهر می‌شود که بر روی آن می‌توانید هر آنچه را که می‌خواهید جستجو کنید. در سمت راست این صفحه لیست فایل‌ها و مکان‌هایی که جستجو می‌شوند قابل مشاهده است و می‌توانید نتایج جستجو را شخصی سازی کنید تا هر چیزی را نمایش ندهد.



در زیر این صفحه ۶ آیکون به چشم می‌خورد شامل نرم افزارها، فایل‌های مالتی مدیا و اسناد متنی، از این صفحه هر نرم افزاری که بخواهید دم دست تر باشد را می‌توانید گرفته کشیده و بر روی داک قرار دهید. همچنین می‌توانید داک را به فضای زیرین میزکار منتقل کنید یا چینش منوها را تغییر دهید که پیش از این در زومیت از این امکانات صحبت کرده بودیم. با اولین استفاده از اوبونتو متوجه سرعت بالا و گرافیک زیبای محیط کاربری آن خواهید شد، این تجربه زمانی که آن را شخصی سازی کنید زیباتر خواهد شد. اگر به وب‌سایت هایی که به صورت تخصصی به استفاده کنندگان از اوبونتو و سیستم عامل‌های انشعاب گرفته از آن خدمات می‌دهند مانند noobslab سری بزنید آیکون‌ها و تم‌های مختلفی را خواهید دید که روش نصب و فعال‌سازی آن‌ها نیز در آنجا توضیح داده شده است. آنچه در تصاویر می‌بینید پس از نصب و فعال کردن یکی از این تم‌ها است.



همانطور که گفتیم در گنو/لینوکس اگر قابلیتی را نیاز داشته باشید می‌توانید آن را به سیستم عامل اضافه کنید، برای تکراری نشدن تصویر بکگراند ما نرم افزار wallch را نصب کردیم. به وسیله‌ی این نرم افزار می‌توان تصویر بک‌گراند را به صورت اتوماتیک تغییر داد، از میان wallpaper های زنده که تاریخ و ساعت را نمایش می‌دهند یکی را انتخاب کرد و یا تصویری از یک وب‌سایت، تصویر روز، موقعیت زنده‌ی زمین و... را نمایش داد.



اوبونتو استفاده‌ی بسیار بهینه‌ای از مانیتور می‌کند. وقتی پنجره‌ای را به حالت maximize در می‌آورید منوها و کلیدهای maximize ، minimize و close در سمت چپ قرار می‌گیرد و ساعت و اطلاعات مربوط به سیستم در سمت راست، به این ترتیب بجز نواز نازک بالای مانیتور بقیه‌ی فضا به اپلیکیشن maximize شده اختصاص داده می‌شود. همچنین نوار داک در کنار مانیتور قرار گرفته که به علت استفاده از مانیتورهای wide دید بهتری را در اختیار کاربر قرار می‌دهد، البته می‌توانید این نوار را به پایین صفحه انتقال دهید یا آن را مخفی کرده و از داک سبک و زیبایی مانند plank استفاده کنید تا فضایی شبیه به سیستم عامل اپل را تجربه کنید. همچنین در اوبونتو می‌توانید چندین دسکتاپ فعال داشته باشید و اپلیکیشن‌ها را در فضایی نامحدود حرکت دهید، اگرچه انتقال اپلیکیشن‌ها میان دسکتاپ‌ها به سادگی و راه دستی میز کار elementary os نیست.



همانطور که گفتیم اگر از رنگ، فونت و آیکون‌های پیش فرض راضی نباشید می‌توانید با فعال کردن یکی از تم‌ها آن‌ها را تغییر دهید. در اوبونتو نیز مانند ویندوز پنجره‌ها به کناره‌های میزکار می‌چسبند و به این ترتیب مدیریت فضا ساده شده است.



نرم افزارها
اوبونتو با لیست نسبتاً کاملی از نرم افزارهای کاربردی توزیع می‌شود، بدون نصب نرم افزاری اضافی می‌توانید به موسیقی گوش کنید، فیلم ببینید. اسناد متنی یا فایل‌های word و excel را ببینید و ویرایش کنید، PDF بخوانید یا به وب‌گردی بپردازید. LibreOffice 5 که همراه با اوبونتو ارائه شده است بهترین جایگزین مجموعه‌ی Office مایکروسافت است و اسنادی که به وسیله‌ی آن تولید می‌شوند با Office مایکروسافت همخوانی خوبی دارند، فقط کافی است فونت‌های استاندارد فارسی را با این روش به صورت اتوماتیک بر روی اوبونتوی خود نصب کرده و غلط‌گیر استاندارد فارسی را فعال کنید.



پخش کننده‌ی موزیک و ویدئوی پیش فرض اوبونتو هر دو از بهترین نرم افزارها به حساب می‌آیند، حتی می‌توانید آیپد یا آیفون خود را به کامپیوتر وصل کنید و آرشیو موزیک آن‌ها را در اوبونتو مشاهده کرده و از کامپیوترتان بشنوید. پشتیبانی از کدک‌های چند رسانه‌ای به دلیل لایسنس غیر آزاد آن‌ها به صورت پیش فرض در اوبونتو قرار داده نشده است اما سیستم عامل در این مورد بسیار هوشمند عمل می‌کند، به عنوان مثال اگر شما بخواهید ویدئویی با فرمت HEVC یا h265 مشاهده کنید کافی است بر روی آن ویدئو دوبار کلیک کنید، اوبونتو به شما می‌گوید که برای پخش این ویدئو احتیاج به چه کدکی دارد، شما فقط نصب را تایید می‌کنید و پس از آن ویدئو به نمایش در می‌آید.



کنونیکال در 16,04 فروشگاه نرم افزاری اوبونتو را تغییر داده و از store زیبا و شکیل‌تر گنوم استفاده می‌کند تنها نکته‌ی منفی این است که متاسفانه این فروشگاه هنوز لیست پلاگین‌ها را پیشنهاد نمی‌دهد. اکثر نرم افزارهای مورد نیاز در این فروشگاه وجود دارد، گفته می‌شود که فقط لیست نرم افزارهای موجود در مخازن اوبونتو ۷۰ مگابایت می‌شود اما اگر نرم افزاری خواستید که در این فروشگاه موجود نبود از دو طریق می‌توانید نسبت به نصب آن اقدام کنید، نخست اینکه فایل deb. آن را دانلود کرده و با دوبار کلیک بر روی آن همانند فایل‌های exe. در ویندوز عملیات نصب انجام می‌شود. دوم اینکه مخزن حاوی آن نرم افزار را به لیست مخازن اوبونتو اضافه کنید، با این کار وابستگی‌ها نیز نصب شده و به‌روزرسانی آن نرم افزار همراه دیگر قسمت‌های سیستم عامل انجام می‌شود.



در کل می‌توان گفت اکثر نرم افزارهایی که یک کاربر عادی نیاز دارد یا خود آن و یا مشابهش برای اوبونتو موجود است، حتی بعضی از نرم افزارها اختصاص به GNU/Linux دارند، اما خیلی از افراد احتیاج به نرم افزارهای خاص دارند و اینجاست که کفه‌ی ترازو به نفع ویندوز سنگینی می‌کند. با وجود اینکه بسیاری از شرکت‌های بزرگ نرم افزاری مانند Ansys نسخه‌ی مبتنی بر لینوکس نرم افزارهایشان را مخصوصاً برای شرکت‌های بزرگ صنعتی ارائه کرده‌اند اما هنوز هم نرم افزارهای قدرتمند زیادی مختص به ویندوز وجود دارند، به عنوان مثال مجموعه نرم افزارهای Autodesk و یا Adobe که نرم افزاری برای لینوکس توسعه نداده است و البته اکثر بازی‌ها. درست است که با روش‌هایی می‌توان نرم افزارهای ویندوزی را در اوبونتو اجرا کرد اما آن‌ها قابل توصیه نیستند. به نظر می‌رسد عمده دلیل این مشکل همانطور که لینوس توروالدز اشاره کرد سخت بودن توسعه‌ی نرم افزار برای گنو/لینوکس نسبت به باقی سیستم عامل‌ها به دلیل تنوع زیاد توزیع‌ها و تفاوت‌های میان این توزیع‌ها است. برای حل این مشکل کنونیکال فرمت پکیج نرم افزاری snap را معرفی کرده است. اگرچه snap هنوز در ابتدای راه است و مسیر طولانی تا رسیدن به بلوغ در پیش رو دارد اما ایده‌ی بسیار خوبی را مطرح کرده است.



در snap نرم افزارها همراه با وابستگی‌هایشان دریافت شده و در محیط سندباکس اجرا می‌شوند، همچنین snap فرمتی است که می‌تواند به استانداردی برای تمام توزیع‌ها تبدیل شود بنابراین با همه گیر شدن snap باید انتظار نرم افزارهای بیشتری را برای گنو/لینوکس داشته باشیم.



سرعت و کارایی
در Xenial Xerus همه چیز به خوبی کار می‌کند، اگر از نسخه‌های پیشین اوبونتو استفاده کرده باشید متوجه زحماتی که تا به امروز برای حل مشکلات آن کشیده شده خواهید شد. 16.04 از کرنل 4.4 لینوکس استفاده می‌کند. هزاران نفر از خبره‌ترین متخصصان نرم و سخت افزار در سراسر دنیا وظیفه‌ی حل مشکلات و اضافه کردن سخت‌افزارهای جدید به کرنل لینوکس را بر عهده دارند که در راس این گروه لینوس توروالدز خالق لینوکس قرار گرفته است. آنچه که ما تجربه کردیم اوبونتو بدون نیاز به هیچ درایور یا عملیات خاصی سخت افزار را شناسایی کرد، کلیدهایی که عملیاتی خاص را انجام می‌دهند مانند کم و زیاد کردن نور نمایشگر یا صدا به خوبی کار می‌کنند، تاچ پد به خوبی کار می‌کند و عملیات چند لمسی را بسیار روان و شبیه به آنچه در مک تجربه کرده‌ایم انجام می‌دهد همچنین که موس بیسیم لمسی به خوبی با سیستم یکپارچه شده است، تلفن همراه به خوبی شناخته می‌شود، پارتیشن‌های SSD بدون نیاز به نصب درایورهای اینتل به خوبی کار می‌کنند و با هر فرمتی عملیات خواندن و نوشتن بر روی آن‌ها انجام می‌شود، با نصب NTFS tool می‌توانید پارتیشن‌ها را در هنگام بوت شدن سیستم مونت کنید، در واقع در اوبونتو درگیر دردسرهایی مربوط به نصب درایور و نشناختن سخت افزار نشدیم.



همچنین اوبونتو استفاده‌ی بهینه‌ای از منابع سیستمی دارد، در مقایسه با ویندوز و مک ۶۴ بیتی با ۴ گیگابایت رم، با باز کردن تب‌های متعدد در مرورگر کروم و فایرفاکس سنگینی و تغییر سرعت خاصی در سیستم عامل مشاهده نمی‌شود، به دلیل همین سبکی و استفاده‌ی بهینه از منابع سرعت سیستم‌عامل به طور محسوسی بالاست، انیمیشن‌ها به سرعت اجرا شده و سیستم برای کارهای سنگین پایداری بالایی دارد.



تیم‌های توسعه دهنده‌ی نرم افزارهای GNU بسیار فعالند، با وجود اینکه اوبونتو به سرعت مخازن خود را به روز رسانی نمی‌کند اما توصیه می‌کنیم حداقل هر ماه نسبت به به روز رسانی کل سیستم عامل اقدام کنید. همچنین اگر از لپ‌تاپ استفاده می‌کنید با نصب tlp مصرف باتری به شدت کنترل می‌شود و باتری زمان بیشتری را دوام خواهد داشت.



باگ‌ها
همانند هر نرم افزاری سیستم عامل اوبونتو نیز بدون اشکال نیست، بعضی از این مشکلات از پایه نشات گرفته است و برخی از ویژگی‌های جدید اضافه شده به آن می‌آیند. اولین باگ که مشکلی شناخته شده برای تمام توزیع‌های گنو/لینوکس است و مخصوصاً ما نویسنده‌ها مدت‌ها است منتظر حل آن هستیم مشکل غیر فعال شدن Numlock در هنگام تعویض زبان کیبرد است. اشکال دیگر مربوط به صفحه کلید غیر فعال بودن کلیدهای کنترلی Ctrl+Q برای بستن نرم افزارها به صورت پیش‌فرض است. این مشکل در توزیع Ubuntu Gnome به چشم نمی‌خورد و احتمالا به دلیل استفاده از یونیتی به وجود آمده است. مورد بعد مربوط به store جدید اوبونتو است، به نظر می‌رسد گاهی اوقات وقتی فایل deb. را می‌خواهیم نصب کنیم وابستگی‌های آن شناسایی نمی‌شوند و به همین دلیل نصب به درستی انجام نمی‌شود و باید به سراغ نصب از طریق خط فرمان یا اپلیکیشن‌های دیگر برویم.



جمع بندی
Ubuntu 16.04 Xenial Xerus از بهترین انتخاب‌ها در میان توزیع‌های گنو/لینوکس است، محیط کاربری متفاوت، کارا و زیبایی دارد و به خوبی قطعات سخت افزاری را می شناسد و کاربر را با مشکلات نرم افزاری روبرو نمی‌کند. همچنین بیشترین شخصی سازی‌ها و نرم افزارهای اختصاصی در دنیای گنو/لینوکس‌ها برای اوبونتو منتشر می‌شوند و کاربران مشکلی از این بابت نخواهند داشت. فروشگاه نرم افزاری اوبونتو لیست بلند بالایی دارد بنابراین اگر به دنبال نرم افزاری خاص نباشید اوبونتو شما را نا امید نخواهد کرد. برای افرادی که نمی‌خواهند نرم‌افزارهایشان را هرکدام به طور جداگانه از سایت سازنده دریافت کرده و یا به روز رسانی کنند یا به لحاظ مالی نمی خواهند هزینه‌ی زیادی بابت نرم افزارهایشان بدهند و یا راضی به استفاده از نرم افزارهای کرک شده نیستند اوبونتو انتخابی ایده‌آل به حساب می‌آید، فقط کافی است نرم افزار آزاد مورد نظر را در فروشگاه اوبونتو انتخاب کرده و بر روی گزینه‌ی نصب کلید کنید تا بدون نیاز به هیچ گونه پرداخت و یا ایجاد اکانت آن را بر روی سیستم خود آماده ببینید.



همچنین برای گردش در وب و کارهای روزانه اوبونتو بستری ایمن را تشکیل داده است و مطمئن باشید هیچگاه کامپیوتر شما آلوده به ویروس و یا بدافزار نخواهد شد. اما اگر از جمله افرادی هستید که از کامپیوتر برای بازی و یا استفاده از نرم افزاری خاص که مشابهی در گنو/لینوکس ندارد استفاده می‌کنید، پس نمی‌توانید به اوبونتو به عنوان سیستم عامل اصلی خود نگاه کنید اگرچه همیشه می‌توانید آن را در کنار ویندوز و یا مک داشته باشید. با ارائه‌ی snap و حل اکثر باگ‌ها و مشکلات این سیستم عامل همچنین به روی کار آمدن unity 8 در آینده‌ی نزدیک به نظر می‌رسد اوبونتو به زودی به رقیبی قدرتمندتر برای دیگر سیستم عامل‌ها تبدیل خواهد شد.



نکات مثبت
سبک و سریع
رابط کاربری زیبا و کارا
امنیت قوی
بروز بودن
نرم‌افزارهای از پیش نصب شده‌ی کارا
شناسایی خودکار سخت افزار
پشتیبانی از فرمت‌های مختلف صوت، تصویر و متن



نکات منفی
باگ‌های رفع نشده
کمبود نرم افزارهای قدرتمند اختصاصی







برچسب ها: Ubuntu ، Linux ، Ubuntu 16.04 ، ابونتو ، ابنتو ، بررسی ابونتو 16.04 ، ترفند ابونتو ،
آخرین ویرایش: - -